Συμπεράσματα του ΑΤΤΑC-ΕΛ.

απ'τη συνάντηση του ΕΚΦ στη Θεσσαλονίκη

Τα τελευταία χρόνια, τη τελευταία μετά την 11 Σεπτέμβρη 2001 χρονιά, τις τελευταίες βδομάδες, έτσι όπως τώρα τις ζούμε στη χώρα μας, φανερώνεται πολύ καθαρά πως ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε, ως ότου διαμορφωθούν ευνοϊκότεροι συσχετισμοί στο πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης με τις δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, είναι μακρύς και δύσβατος. Η αντίθεση στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σχέδιο που προωθούν -συνήθως �εκούσες�, ενίοτε �άκουσες�- οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κι' έχει:

• ως βασικό οικονομικό άξονα το νεοφιλελευθερισμό, τη κυριαρχία των χρηματιστικών αγορών και την απορύθμιση των αγορών εργασίας,
• ως πολιτικό άξονα τη συρρίκνωση της δημοκρατίας και την εντεινόμενη περιστολή των πολιτικών δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών,
• ως γεωστρατηγικό άξονα την αποδοχή της ηγεμονίας της μιας μόνης υπερδύναμης στην οποία εκχωρείται το δικαίωμα της επέμβασης και του πολέμου,
• ως πολιτισμικό άξονα την αλλοτρίωση του πολίτη, την αποβλάκωση και παθητικοποίησή του,

απαιτεί σημαντικές πολιτικές και πολιτισμικές αντιστάσεις. Οι αντιστάσεις αυτές οφείλουν να είναι συντονισμένες, να μεγιστοποιούν τη κοινωνική δυναμική, να συγκλίνουν και να συνεργούν σε κοινούς τόπους συνάντησης ιδεών και πολιτικών δράσεων.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, κι' αν αυτός είναι ο συνήθως εκφερόμενος πολιτικός λόγος, οι πολιτικές πραχτικές και τα παγιωμένα πολιτικο-οργανωτικά ήθη φανερώνουν μια διαφορετική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που υπολείπεται σημαντικά της πολιτικής ουσίας, που περιέχει πολύ -και συνήθως πνιγηρό- �πολιτικό αέρα�, που -κοντολογής- αντί να αναπτύσσει τα εξωτερικά μέτωπα αυτοακυρώνεται εντείνοντας τα εσωτερικά μέτωπα. Η εκτενής παρουσίαση των γεγονότων που προηγήθηκαν της προπαρασκευαστικής σύσκεψης της Θες/νίκης, η που εκδηλώθηκαν στη διάρκειά της, τούτη τη στιγμή δεν έχει ενδιαφέρον και ίσως συντελεί στη συντήρηση και αναζωογόνησή τους.

Μπορεί, ωστόσο, και πρέπει να ειπωθεί, χωρίς να διεκδικούμε για τον εαυτό μας ρόλο κριτή, ότι τόσο το γενικό πρόβλημα της ηγεμονίας, όσο και το ειδικότερο πρόβλημα των εκπροσωπήσεων σε όργανα (κι'ακόμη επιτροπές) του ΕΚΦ, όλων εκείνων των πολιτικών οργανισμών η κινήσεων που θεωρούν οι ίδιες ότι είναι (κι' έστω κάποτε αποδειχτεί ότι κάποια(ες) πράγματι είναι) οι καθοριστικές συνιστώσες του ελληνικού κινήματος ενάντια στη παγκοσμιοποίηση, οδηγεί σε επίπονες, ακατάλυπτες και ενίοτε τραγελαφικές για τους μη �εξοικιωμένους� καταστάσεις. Γιατί, πολύ απλά (αν περιοριστούμε στο ζήτημα των εκπροσωπήσεων πολιτικών και κοινωνικών φορέων και της �αναγνωρισιμότητας� στελεχών ) , 3 η 4 η 5 Ελληνες εκπρόσωποι σε 10μελείς η 15μελείς επιτροπές του ΕΚΦ (όπου συμμετέχουν περισσότερες από 25 χώρες) είναι μάλλον αδύνατη και κάνει ιδιαίτερα έντονη την αίσθηση μιας ελληνικής ιδιαιτερότητας.

Η πρόταση απευθύνεται προς όλους, χωρίς εξαίρεση, όσους συμμετέχουν απ' την Ελλάδα στο ΕΚΦ ενώ παράλληλα επιδιώκεται η συμμετοχή ευρωπαϊκών κινήσεων που ήδη εκδήλωσαν ενδιαφέρον.

Tέλος, να ειπωθεί ξανά, ότι το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ προσφέρει ένα ικανοποιητικό πολιτικό πλαίσιο για τη συνεργασία και άλλων δυνάμεων που έχουν σε κρίσιμα ζητήματα κοινούς η κοντινούς στόχους και θα μπορούσαν να συμπράξουν, εμείς τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβανόμαστε, μέσα από κοινά αποδεκτές οργανωτικές διαδικασίες και σχήματα. Καλό καλοκαίρι και λιγότερη καταχνιά.