Ενωτική διακήρυξη εν όψει της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε, στις Βρυξέλλες, 13/14 και 15 Δεκέμβρη.

Υπογράφουν:

ATTAC-France, ATTAC-Ελλάδα, Οργανώσεις ATTAC της Ευρώπης, Collectif Bruxelles 2001 (France) AARG, CDA , Collectif national pour les droits des femmes, Marches européennes, Marche mondiale des femmes, Souriez vous êtes filmés, Confédération Paysanne, Correcteurs-CGT, Ya Basta, Union syndicale G10 Solidaires
Υποστηρίζουν: Alternative libertaire, Les Alternatifs, JCR, LCR, PCOF, PRC-France

Η Ευρώπη είναι μια ήπειρος όπου ο πλούτος συνεχίζει να αυξάνεται, αλλά και να κατανέμεται όλο και πιο άνισα. Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την υποστήριξη των κυβερνήσεων των χωρών που την αποτελούν, εντάσσεται πλήρως στη λογική των παγκόσμιων νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Βάλλει ενάντια στα συλλογικά κοινωνικά δικαιώματα απαξιώνοντας την απασχόληση. Θέτει υπό αμφισβήτηση τις δημόσιες υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά παραδίδοντάς τα στον ανταγωνισμό και καταστρατηγώντας τις αξίες της κοινωνικής και γεωγραφικής ισότητας και αλληλεγγύης. Στο θέμα της απασχόλησης οι οδηγίες είναι ξεκάθαρες: η απασχόληση θα πρέπει να στοιχίζει φθηνότερα και να είναι ευέλικτη, ώστε να προσαρμόζεται καλύτερα στις επιταγές της αγοράς. Κατά συνέπεια, τα επιδόματα για τους ανέργους και τις άνεργες υποβάλλονται σε όλο και πιο δραστικούς περιορισμούς: οι άνεργοι θα πρέπει να δέχονται οποιεσδήποτε συνθήκες εργασίας και οποιεσδήποτε αμοιβές. Πρόκειται για ένα αποτελεσματικό μέσο ώστε να μειωθεί το κόστος εργασίας.

Για να γίνει αποδεκτό ένα ευρωπαϊκό σχέδιο, θα πρέπει ο ευρωπαϊκός χώρος να επιτρέπει τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης του συνόλου των ατόμων που ζουν στην ήπειρο. Όμως, συντελείται ακριβώς το αντίθετο: οι κοινωνικές κατακτήσεις που έχουν ενσωματωθεί στις εθνικές νομοθεσίες, τίθενται υπό αμφισβήτηση και εξισώνονται προς τα κάτω. Ένα ευρωπαϊκό δημοκρατικό σχέδιο θα έπρεπε αντιθέτως να προωθεί ακόμα περισσότερο ό,τι καλύτερο υπάρχει σε κάθε χώρα και να το προτείνει ως ευρωπαϊκή νόρμα κοινωνικού και περιβαλλοντικού δικαίου.

Στην πραγματικότητα, ο χάρτης αυτός απέχει πολύ από τα δικαιώματα που διασφαλίζουν τα διεθνή κείμενα, όπως η «Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» ή η «Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Υιοθετεί τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή, σύμφωνα με τη σημερινή νεοφιλελεύθερη λογική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υιοθετεί τη λογική της κλειστής Ευρώπης – κάστρου, με επιλεκτική εφαρμογή των δικαιωμάτων μόνο για τους «αυθεντικούς ευρωπαίους». Ένας τέτοιος χάρτης, αν αποτελέσει την πολιτική και κοινωνική αναφορά μιας διευρυμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα δίνει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα στις απαιτήσεις των εργοδοτών, των πολυεθνικών και των μετόχων τους. Θα αποτελέσει εργαλείο κοινωνικής οπισθοδρόμησης διευρύνοντας ακόμα περισσότερο τη φτώχεια και την ανασφάλεια. Στον εν λόγω χάρτη, δεν διασφαλίζονται στοιχειωδώς και δεν αναγνωρίζονται με σαφήνεια τα δικαιώματα που υπάρχουν ήδη στις ευρωπαϊκές χώρες: το δικαίωμα στην απασχόληση, στη σύνταξη, σε ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, το δικαίωμα στην κατοικία. Αντιμέτωποι με την αύξηση των ανισοτήτων ανάμεσα στις χώρες του βορρά και του νότου, αλλά και στο εσωτερικό των πλουσίων χωρών, δεν χρειαζόμαστε λιγότερα, αλλά αντιθέτως περισσότερα δικαιώματα.

Ολόκληροι τομείς βρίσκονται ήδη υποταγμένοι αποκλειστικά στα κριτήρια της αγοράς που απαιτούν οι πολυεθνικές: η γεωργία, η διατροφή. Άλλοι βασικοί τομείς απειλούνται άμεσα από τη λογική του ΠΟΕ : υγεία, πολιτισμός, παιδεία, νερό. Ό,τι μπορεί να αποφέρει κέρδος, θα πρέπει σύμφωνα με αυτή τη λογική να περάσει στα χέρια ιδιωτικών εταιριών και να προσκομίσει κέρδη στους μετόχους. Ό,τι δεν αποφέρει κέρδη, αλλά παρόλα αυτά είναι χρήσιμο για την κοινωνία, ή θα το επωμιστεί η ίδια η κοινωνία ή απλά θα εξαφανιστεί.

Απέναντι στην νεοφιλελέυθερη Ευρώπη, διεκδικούμε και προβάλλουμε μια Ευρώπη διαφορετική.

Η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη είναι επιπλέον η Ευρώπη της καταστολής και της ενοχοποίηση των κοινωνικών κινημάτων που αντιστέκονται, η διαμόρφωση νόμιμων και μη νόμιμων μηχανισμών (όπως το σύστημα πληροφόρησης Schengen), ώστε να περιοριστεί η ελευθερία της έκφρασης, της οργάνωσης και της διαδήλωσης. Η ανάπτυξη αυτών των κινημάτων σε ευρωπαϊκό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, τα φέρνει αντιμέτωπα με την αυξανόμενη καταστολή από την πλευρά των κυβερνήσεων και των διεθνών οργανισμών.

Από τη Νίκαια στη Γένοβα, περνώντας από το Gφteborg και την Πράγα, οι κυβερνήσεις πίστεψαν ότι η καταστολή και οι απόπειρες διάσπασης θα αποθάρρυναν τα κοινωνικά κινήματα. Όμως κάνουν λάθος. Η νομιμοποίηση της πάλης ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση κερδίζει διαρκώς έδαφος στα μάτια της κοινής γνώμης: οι πολίτες δεν δέχονται πλέον τη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή πολιτική που οδηγεί στη διεύρυνση των κάθε είδους ανισοτήτων και αποτελούν παράγοντες συγκρούσεων και πολέμων, μέσα και έξω από την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Θα είμαστε παρόντες στις Βρυξέλλες, για να προωθήσουμε και να ακουστεί η Ευρώπη της αλληλεγγύης, η Ευρώπη που αγωνίζεται για τα κοινωνικά, τα συνδικαλιστικά, τα πολιτικά και πολιτισμικά δικαιώματα και τα δικαιώματα του πολίτη που ανταποκρίνονται στις ανάγκες όλων των πληθυσμών που την κατοικούν. Στις Βρυξέλλες, θα δείξουμε ότι υπάρχει εναλλακτική λύση στη νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή οικοδόμηση. Τα δικαιώματα που θέλουμε, αποτελούν ένα σύνολο και πρέπει να αναγνωρίζονται και να διασφαλίζονται για όλες και για όλους τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως και για τους ξένους και τις οικογένειές τους, χωρίς διάκριση ηλικίας, φύλλου και καταγωγής:

Είναι λοιπόν εφικτό να οικοδομηθεί μια διαφορετική Ευρώπη μέσα σε έναν διαφορετικό κόσμο. Μια Ευρώπη ανοικτή, που θα προωθεί τις ισότιμες σχέσεις ανάμεσα στους λαούς του Βορρά, του Νότου και της Ανατολής. Είναι εφικτή μια αναδιανομή του πλούτου σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσα σε έναν κόσμο ειρήνης και αλληλεγγύης.